Mot over CO2-emissiehandel (4/3)

Groenten & Fruit week 7, 2006

Zie ook: Glastuinbouw gaat zich voorbereiden op deelname EU-emissiehandelsyssteem (18/1)

De glastuinbouw ligt in de clinch met het ministerie van Vrom. Die schoot onlangs de CO2-emissiehandel voor het gros van de glastuinbouw af. Vorige week kwam ze met alternatieven op de proppen, maar LTO en Glaskracht kunnen hier echter alleen maar van griezelen.

LTO, Glaskracht en het PT hadden vorige week een gesprek met vertegenwoordigers van Vrom en LNV. Het gesprek was belegd omdat Vrom half januari had laten weten dat ze het gros van de glastuinbouw (bedrijven met minder dan 20 MW thermisch vermogen) niet onder het nationale CO2-allocatieplan in 2008 wil laten vallen. Hierdoor krijgen glastuinders geen CO2-emissierechten toebedeeld en dus veegde de overheid eveneens het CO2-emissiehandelssysteem van tafel. Het argument? Ze vindt het handelssysteem te ingewikkeld en duur in relatie tot de beperkte CO2-emissie van de glastuinbouw.
De glastuinbouwsector was verrast door deze plotselinge ‘move’. Zelf was ze al driftig bezig met het opzetten van een CO2-emissiehandelssysteem voor de glastuinbouw. Daartoe belegde ze vorig jaar informatiebijeenkomsten met telers. Hier kwam uit dat de sector het liefst een collectief handelssysteem ziet; telers zouden rechten toebedeeld krijgen per gewas per vierkante meter. De handel in CO2-emissierechten geeft de telers lucht, want hiermee kunnen ze ontsnappen aan het strakke keurslijf van de energienormen uit het Besluit Glastuinbouw. De nieuwe CO2-normen zouden hen meer flexibiliteit geven in de bedrijfsvoering.

Nieuwe AMvB
Maar de optie van een eigen handelssysteem voor de CO2-emissierechten lijkt verleden tijd. Vorige week schotelden de ministeries de sector ruwweg twee alternatieven voor. Ze wil dat glastuinders verplicht investeringen doen die helpen om de CO2-uitstoot te verminderen, zodat de sector kan voldoen aan het opgelegde CO2-emissieplafond in 2010. Dat plafond ligt overigens bij een areaal van 10.500 hectare op een uitstoot van 6,5 Mton CO2, maar mag wanneer het areaal met duizend hectare groeit maximaal oprekken naar 7,1 Mton CO2. Deze verplichte investeringen met een maximale terugverdientijd van vijf jaar zouden dan in een zogenoemde ‘activiteiten-AMvB’ komen te staan. Dat is een nieuwe AMvB die naast de glastuinbouw ook zou gaan gelden voor MKB-bedrijven en de kleine industrie. Een andere optie is dat de glastuinbouwsector zelf een CO2-emissiehandel opzet en dit ook bekostigt, bijvoorbeeld via het Productschap Tuinbouw (PT), zo opperde Vrom.

‘Dat wordt een zootje’
LTO, PT en Glaskracht zien niets in de alternatieven waar Vrom mee op de proppen komt. Ze ‘griezelen’ van een AMvB met daarin middelvoorschriften die zouden gelden voor MKB-bedrijven, industrie en de glastuinbouw. Tiny Aerts, waarnemend voorzitter van de LTO-vakgroep Glastuinbouw,: “Gemeenten moeten die AMvB dan handhaven. Nou, dan weet ik het wel. De ene gaat dat dan streng doen en de andere niet. Dat geeft rechtsongelijkheid in de sector.” Bovendien zijn algemene regels voor verplichte investeringen lastig op te stellen omdat de glastuinbouwbedrijven erg divers zijn.
Gert-Jan Brueren, beleidsmedewerker bij Glaskracht, vult aan dat de glastuinbouw niet met het midden- en kleinbedrijf en industrie vergeleken mag worden. “Het aandeel van de energiekosten in de totale kosten is bij ons veel groter dan bij het MKB en de industrie. Dat aandeel ligt bij de glastuinbouw wel tussen de 20 en 40 procent.” Omdat energiekosten zo’n groot deel van de totale kosten uitmaken, vindt Glaskracht dat de overheid er ook een goed en passend beleid voor moet maken. Brueren: “Dan bedoel ik dus maatwerk en niet algemene starre regeltjes.” Middelvoorschriften lijken hem ook onverstandig omdat bij dit instrument gebleken is dat handhaving lastig is. “Geloof me, als ze dit gaan doen, wordt het echt een zootje en dan haalt de sector haar CO2 emissiereductie niet.”
De optie dat de sector zelf via het PT dan maar een CO2-emissiehandel moet opzetten, stuit de sector ook tegen de borst. “De overheid legt ons wel een emissieplafond op, maar vervolgens moeten we het zelf maar uitzoeken en betalen. Afschuiven heet dat”, verwoordt Aerts. Bovendien is het volgens Brueren maar zeer de vraag of het wel verstandig is dat het PT zo’n systeem moet opzetten en bewaken.
LTO en Glaskracht blijven daarom bij het standpunt dat er een apart CO2-emissiehandelssysteem voor de glastuinbouw moet komen en ook dat de overheid hier aan mee moet betalen. De belangenbehartigers willen op korte termijn in gesprek met staatssecretaris Van Geel van Vrom en Veerman van LNV om te zoeken naar een oplossing.

Publicatiedatum: 22 februari 2006