Verslag Expert Meeting Emissiehandel: Tweede Kamercie. VROM, 11 februari, 2004.

Aanwezig: enkele Commissieleden. Regeringsfracties aanwezig en PvdA en GL

De Expert Meeting was georganiseerd door de TK Cie VROM om zichzelf te verdiepen in de materie, juist vóórdat het Allocatieplan uit komt. Men zei niet voor niets dat Emissiehandel op dit moment ‘het meest belobbyde dossier was!’

Paul van Slobbe (Novem) en Frans Vlieg (VROM) zetten de consultaties en berekeningswijze en allocatiemethode uiteen.  Er volgde een discussie of dat langdurige ingewikkelde proces elke keer moet volgen en of allocatie niet simpeler kan, zoals PvdA Diederik Samson voorstelde: “gooi een bal met 110 Mton de kamer, en laat de bedrijven er zelf uitkomen.” Van de kant van autoriteiten werd uitgelegd dat nu de allocatiemethode akkoord is, het een volgende keer wel sneller rekenen is.

Ook waren er vragen over de miljardeninjectie door de allocatie. Wat de waarde daarvan is hangt af of bedrijven ‘long’ of  ‘short’ zijn: want aan het einde van het jaar moeten er toch weer voldoende emissierechten worden ingeleverd. Wat je bovendien gratis krijgt komt op de Jaarrekening overigens niet als waarde te staan; wel als de rechten gekocht zouden zijn.

Ecofys (Jos Cozijnsen) prees de uitgebreide voorlichting en consultaties vanuit de overheid. Dat laat in andere landen nogal eens te wensen over. Het vergroot het draagvlak voor allocatie en emissiehandel. Hij wees op het trage wetgevingsproces. De tijd voor een monitoringsysteem en -protocol wordt krap voor bedrijven; en er zijn te weinig verificateurs. Hij constateerde dat er nog te weinig wordt gekeken bij bedrijven naar reductiemogelijkheden; er is weinig tijd maatregelen te nemen als men tot 2005 wacht. Bovendien is er in het algemeen te weinig aandacht voor de kansen die handel biedt. Ook kleinere bedrijven –   zie ook pleidooi MKB - hebben oveigens belang bij de flexibiliteit en kostenvoordelen van emissiehandel.

VNO (Wiel Klerken) wees op nalatigheid van de Commissie: ze geven te weinig inzicht in wat er in Lidstaten gebeurd en zorgen er te weinig voor dat allocatie eenduidig wordt. Frankrijk heeft in haar wetgeving al heel andere definities staan van installaties als Nederland. De Commissie heeft niet ingegrepen. Verder wees hij op het belang van de benchmarking methodiek. Na discussie verduidelijkte hij dat het bij allocatie in Europa dan wellicht om een CO2-benchmark kan gaan. Gevraagd naar verplaatsingeffecten gaf Klerken aan dat hij dat niet verwacht er is juist de mogelijkheid binnen de EU aanvullende emissierechten te krijgen.

CE (Jos Dings) stelde o.a. voor andere sectoren en m.n.  transport in het emissiehandelsssysteem, omdat dat betere kansen biedt dan de accijnzenroute en de emissies enorm toenemen.

Peter Vogtländer van de AER zette uiteen wat het gevolg is van de emissierechten die energiebedrijven krijgen. Afhankelijk van de mate van allocatie en de mate waarin emissierechte kunnen worden doorberekend aan de klanten, wordt een elektriciteitsprijsverhoging verwacht.

De advokaten van Nauta Dutilh (Harm Kerstholt en Athony Driessen) voorzagen de Cie van vele juridische vragen, zonder overigens de antwoorden te geven:
Hoe kan Nederland een Italiaans emissierecht intrekken? Als het een registergoed is, moet er dan een notariële akte bij levering worden opgemaakt? Kan een emissierecht als onderpand gebruikt worden voor een lening. In het VK heft men geen BTW bij emissietransactie (want emissierecht is daar commodity) in andere landen wel (want vermogensrecht)? Ook vroegen ze zich of wat er van de Richtlijn  moet worden zodra het Kyoto Protocol niet in werking is getreden. Dit laatste issue bleek in de discussie veeleer een politiek issue te zijn.

SNM (Jan de Vries) overlegde een paper, waarbij men m.n. aangaf men evenveel maatregelen moet nemen in het binnenland als maatregelen via JI en CDM in het buitenland. Hij stelde dat benchmarking wel een erg dure methodiek voor emissie-allocatie is en stelde dat het afgeschaft moet worden of vervangen door een benchmark voor elekriciteit (MWh) i.p.v. per brandstof: anders komt er nooit de benodigde switch naar schonere brandstof.

Maycroft (Kasper Walet) stelde dat de meeste handel tussen januari en april van elk jaar plaats zal vinden: dan pas weet een bedrijf of er emissierechten over zijn en zullen bedrijven willen kopen, om de boete van 40€ en 100€/ton te voorkómen. Hij verwees naar de SO2 Allowance systeem in de VS waaruit bleek dat de prijs van emissierechten snel kan dalen in het begin van een emissiehandelssysteem, omdat veel bedrijven gaan investeren in het eigen bedrijf

NB: 17 maart is er een ao met Stas Van Geel en Min Brinkhorst over de CO2- en emissiehandeldossier