De Europese metaalindustrie heeft een zondebok gevonden: de handel in CO2 -emissierechten. De laatste anderhalf jaar heeft de sector de energiekosten met 100% zien stijgen, kosten die maar mondjesmaat aan de klanten kunnen worden doorberekend. Voor de bedrijfstak zit er dan ook niets anders op dan de productie te beperken, zegt Martin Kneer, de voorzitter van WirtschaftsVereinigung Metalle, de Duitse metaalassociatie. Tenzij de CO2 -handel wordt stilgelegd.

In de aluminiumhoek wordt inmiddels rekening gehouden met een reductie met een kwart ten opzichte van vorig jaar. Dat komt neer op 1,2 miljoen ton aluminium, becijferde de Britse onderzoeksinstelling Metal Bulletin Research. Tegenover deze forse daling van het aanbod staat een vooral door de Chinese groei gedreven aantrekkende vraag. Veel consumenten van aluminium zijn ondertussen begonnen hun magazijnen te vullen met het metaal. Daardoor zijn de voorraadhuizen van de London Metal Exchange vorige week gedaald tot 495.000 ton, een hoeveelheid die aluminiumconsumenten in nog geen zes dagen opsouperen.

Deze krapte verhoogt de nervositeit in de markt en heeft de aandacht getrokken van speculanten, zeggen handelaren. De hedge funds nemen steeds grotere koopposities in waardoor de aluminiumprijs op de termijnmarkt in vier maanden tijd met zo'n 20% is gestegen. Afgelopen vrijdag werd er $ 2040 voor een ton over drie maanden te leveren aluminium neergelegd, een niveau dat voor het laatst in 1995 is gezien.

De prijsstijging op de termijnmarkt is nog lang niet genoeg om de energiekosten goed te maken. De Europese aluminiumbedrijven hebben dan ook besloten de emissiehandel op de agenda te zetten. Het steekt ze dat stroomleveranciers de gratis verkregen CO2 -emissierechten in hun prijzen doorberekenen. Daarom voert de voorzitter van de metaalassociatie campagne met de leus: 'rendement of arbeidsplaatsen' en dreigt aluminiumproducent Norsk Hydro alle bedrijfsactiviteiten in Duitsland te beëindigen als het land niet de milieubelasting op de elektriciteitsprijzen afschaft en als de nutsbedrijven niet met gunstiger leveringsvoorwaarden komen.

Volgens Ingrid Sternby, analist bij Barclays Capital, is dit een duidelijk geval van powerplay. Ze wijst erop dat de energierekeningen in de VS en Nieuw-Zeeland - landen die niet deelnemen aan het Europese emissierechtensysteem - eveneens hoog zijn en dat ook daar de productie wordt gereduceerd.