Prijscorrectie
CO2-rechten mei 2006: nog vaak onjuist geinterpreteerd (31/12)
"Het lijkt aanvankelijk zo’n succes, de Europese markt voor emissierechten, waar vervuilende bedrijven rechten moeten kopen als zij te veel kooldioxide uitstoten. Milieuvriendelijke bedrijven kunnen er geld verdienen door de emissierechten te verkopen die zij overhouden. Maar eind april stort de markt in, omdat er zo veel emissierechten boven de markt zweven dat niemand ze meer wil hebben. De prijs keldert van 30 euro naar 11 euro per ton kooldioxide. De reden: een aantal Europese landen wil het eigen bedrijfsleven de hand boven het hoofd houden door meer emissierechten toe te kennen dan nodig is (zie artikel)".
Transactievolume groeit
Ten onrechte wordt gezegd dat 'niemand meer rechten wil hebben'. Zie het scherm hiernaast
(eerste tabel): er werd nog nooit zoveel verhandeld per dag als na de daling van de prijs:
3 tot soms 5 miljoen aan emissierechten. In 2005 werd 250 Mton verhandeld; in 2006
817 Mton. Daarvan werd 72% (683 Mton), via handelaren (OTC) verhandeld;
28% (234 Mton) via emissieplatforms. Fortis verwacht dat het in 2007 meer dan 1,5
miljard wordt.
CO2-markt: compliance-markt.
Men vergeet dat de emissiemarkt in eerste instantie een 'compliance' markt is. Er waren in
2005 en nu nog steeds vele bedrijven en sectoren 'short' aan emisierechten; en men heeft
deze nodig om aan verplichtingen te voldoen.
Het scherm van een emissiehandelaar: dalende prijs, stijgende transactie-volumes
De spread tussen emissierechten '06/'07 en die van 2008 is sinds mei 2006 gestegen naar 12 €
2005 was uitzonderlijk jaar
Het jaar 2005 kenmerkte zich door een zachte winter en een lage economische groei.
Daardoor waren de emissies lager dan verwacht. Natuurlijk is het moeilijk emissies te
voorspellen en was de allocatie van emissierechten in deze proeffase royaal. Maar het is
niet zo dat met emissierechten is gesmeten. De Allocatieplannen werden gecontroleerd door
de Europese Commissie, die er bij veel landen heel wat van af haalde. Als het royaal was,
dan was het in commissie.
Maar halverwege 2006 merkten energiebedrijven in Europa dat ze al over de helft van het
emissiebudget voor het jaar waren: de winter begin 2006 is extra koud geweest en de zomer
haalde eveneens records. Ook energiebedrijven in Polen zijn al door de overschotten heen.
De vraag naar emissierechten is na mei eigenlijk hoog gebleven.
Prijscorrectie was nodig
Ik zie de prijsval meer als een 'prijscorrectie'; handelaren hadden, op de achtergrond van
de piekende olieprijs, de CO2-prijs naar te ver naar boven verhandeld. het betreft
eigenlijk een beperkte groep actieve handelaren die, gebruikmakend van de prijsindexen op
de diverse beurzen, de prijs naar boven dreven. Er was begin 2006 ook het idee dat de
prijs eigenlijk wel naar 50 € MOEST als men energiebedrijven wilde stimuleren meer
gas i.p.v. kopen te stoken. Dat is echter een theoretische benadering van emissiehandel.
Er is niet voldoende gas om veel meer te 'switchen' en de meeste gasgestookte centrales
zitten al aan hun tax. En binnen de EU waren er voldoende energie- en
CO2-besparingsmogelijkheden die goedkoper zijn.
En element dat meespeelt is dat energiebedrijven - de grootste kopers op de CO2-markt - de CO2-kosten kunnen doorberekenen aan de klant in de stroomprijs. De markt is niet concurrerend genoeg om op de prijs de concurreren. En hoewel bij elk contract de verkoper of serviceverlener moet proberen de kosten voor de klant te beperken, geldt dat kennelijk niet voor stroombedrijven. Want door slimmer emissierechten in te kopen hadden de samenleving voor extra kosten kunnen behoeden. En hoewel handelaren mij telkens uitleggen dat de mart de prijs bepaalt en dat elke prijs eigenlijk goed is, denk ik dat slimmer van de markt gebruik gemaakt moet worden. De prijscorrectie kwam wellicht laat maar wel terecht.